logo Kanoleu't

Verhalen

5+6 Februari 2011:

Wildwater is niet helemaal mijn ding.

Door: waterTon

Het is zaterdagmorgen, 8 uur op deze 5 februari. Kanoleu verzamelen zich bij Ico’s place in Zenderen. 12 mensen en 5 auto’s gaan onderweg om het wilde water van de Lenne te bevaren. Voor enkele Kano’leu is het de eerste keer dat op wilder water gevaren zal worden, dan de Bornse Beken.

Vandaag is ons doel: Hagen (Höhe Limburg). Onderweg vallen de bloeiende bomen op, ik herken de wilgenkatjes en de krent. In Höhe Limburg, bij het begin van de wildwaterbaan laten we twee auto’s achter. Op de instapplaats is het eerst botenparade. De deelnemers zijn erg verschillend: de kleinste is Luuk, de langste is Wouter. En er is een Braziliaan bij: Lucas. Dat is passen en meten (afstellen van de voetensteun). Er zijn veel gewone wildwater kajaks, maar Ico, Bert en Ton hebben wat ik noem “pantoffel-bootjes” mee genomen. Om 12 uur dobberen we in de Lenne. Onze instructeurs, Michiel en Ico laten ons allemaal traverseren. Je moet dwars oversteken naar de andere kant, waarbij je de kajak opkant (= optillen) aan die kant waar het water tegen aan stroomt. Op “gewoon” stromend water zoals de Vecht, is dat echt anders dan op dit snel stromende water. Hier heb je draaikolken door (net) verborgen rotsblokken. Het is wat verraderlijk, het voelt onstabiel aan, je moet het durven. Na de oefeningen varen we verder en leren om in “keerwatertjes” te komen.

Na 7 km staat op een bord: “onbevaarbare stuw”. We stappen uit en slepen/dragen onze kano’s naar het 50 cm lagere niveau. Van de lage kant af lijkt “de wals” na de stuw niet zo heftig, ik ga die van dichtbij bekijken. De stroming is toch wel erg sterk, ik laat me drijven en raak geheel onverwacht uit ballans. De "lage steun" gaat verkeerd, de stroming hapt de peddel. Het gebeurt zo snel en onverwacht dat ik de hoge steun vergeet, zo ga ik om. En het water is zo koud, dat ik vergeet te eskimoteren. Ik wil er alleen maar uit en trek aan de paniek-lus. Via de halsopening stroomt het water naar binnen, het is werkelijk koud. Snel naar de kant, de kano leeg maken. Omkleden doe ik niet, het eindpunt is 3 km verder, dus ga ik me (nat) warm varen. Ik blijf te koud om verder foto's te maken.

Op het eindpunt is de score, dat er totaal 3 leuters zijn omgegaan, dat valt dus mee. Enkelen stappen voor de wildwaterbaan uit. De meeste gaan wel de wildwaterbaan af, waarbij er nog vier om gaan. Kennelijk bederft dat de pret niet, ze kunnen er geen genoeg van krijgen. Omdat ik ook ben uitgetapt en weer op temperatuur ben kan ik vanaf de wal mooie plaatjes maken.

Ico heeft de overnachting geregeld bij de Kanu-Verein Wasserwanderer Hagen. Het is een groot verenigings gebouw met een gezellige inrichting. Zelfs een bar is aanwezig. Buiten is een overdekte BBQ. Daar zullen we de volgende keer vast gebruik van gaan maken. Binnen is in de spelruimte plaats om te slapen in eigen slaapzaken op onze eigen luchtbedden. Het werd een gezellige avond, er werd gekaart en gedronken. Het Duitse bier werd getapt.

De volgende morgen bakte Luuk voor ons allemaal eieren. Iedereen maakte zijn lunch klaar, want we gingen weer naar de wildwaterbaan. Nou ja niet iedereen. Paul had ons al zaterdag verlaten, maar nu verlieten Iljitz, Luuk en Martin ons ook. De wildwaterbaan in Hohenlimburg

De beroemde wildwaterbaan Höhe Limburg ziet er echt wel indrukwekkend uit. Vanaf de kant zie je twee grote golven staan gevolgd door een derde die er uit ziet als een grote bruispartij. De deskundigen zeggen dat, als je gewoon doorvaart, je die golven nauwelijks merkt. We lopen langs de wildwaterbaan, de instructeurs vertellen hoe en waar je wat moet/kunt doen. Gisteren was ik al omgegaan, dat wil ik nu persé voorkomen. Die grote staande golf waar je meteen door heen moet, voedt mijn twijfel. Vind ik dit wild-water wel leuk? Ik houd mijn twijfel.

Bijna allemaal stappen ze in, ik ook. Het is best wel heftig, in een oogwenk is het voorbij. Maar ik ben mijn vertrouwen kwijt. Snel laat ik me doorspoelen tot het einde van de baan. Daar maak ik de ballans op: Het ging me te snel, hoe ik overeind ben gebleven? De automatische piloot? Door dit hele snelle varen (18,9 km/uur) is mijn (zelf) vertrouwen helemaal weg. Aan het einde van de baan ga ik maar aan het opkanten werken, ik ga geen tweede keer de baan af. Langzaam komt mijn vertrouwen weer terug. De anderen gaan wel een aantal keren de baan af, hoewel niet allemaal. Lucas en Rudy hebben alles van de kant af bekeken en hebben ondertussen ook de weg naar het kasteel beklommen. Als we allemaal uit het water zijn gaan we eten, 9 personen, 7 gerechten. Alle stoelen en tafels worden door ons bezet. De Turk krijgt het er zo warm van dat hij de voordeur open zet.

Het was een enerverend weekend. We moeten dit nog maar een keer doen. Maar dan in de zomer als water- en luchttemperatuur wat prettiger zijn.

Ton.

Het gehele fotoverslag tref je aan op zijn online foto-album: kanoleutonline
Terug naar alle verhalen.