logo Kanoleu't

Verhalen

2 April 2011:

Beekbuster kaapt Kanoleut

Door: waterTon

Het was zaterdag 2 april 2011. Een Kanoleuttocht voor een volledig weekend of voor alleen maar een zaterdag. Het verhaal van Kanoleut is als gebruikelijk. Een uurtje veel leut, en dan pauze. Het daarop volgende gevaren uurtje was het ongeveer dezelfde leuterigheid.

Maar toen veranderde deze Kanoleut-dag in een onvervalste Beekbustertocht. We waren eigenlijk al op de terugreis, toen een keuze moest worden gemaakt tussen een normaal watertje en een nog natte, maar langzaam droog vallende sleuf vol met omgevallen bomen en zandbanken. Tja, dat is koren op de Beekbuster molen van Edu. Je hoort het hem zeggen: "Ik ken dit slootje, het gaat best". Natuurlijk wilde niemand Edu dit pleziertje ontnemen. Hij was hier tenslotte bekend, geloofden wij (eigenlijk niet).

Het begon om dus in den namiddag om drie uur. Nauwelijks drie honderd meter verder en een half uur later waren de boomstammen via het water, nee via de modder, niet meer te overwinnen. Iedereen moest dus met kano’s de wal op. Daar waren de braam en de brandnetels al volop aan een onstuimig nieuw stekelig jaar begonnen. Wij daar dus allemaal, met kano’s achter ons aan daar door heen. Echter de bomen en stronken waren op deze vaste grond een veelvoud dikker en groter dan in de modder van het inmiddels bijna (helemaal) droog gevallen slootje.

De lange file van 14 kano’s komt tot stilstand. Er worden verkenners uitgestuurd langs het droog gevallen slootje. Het was, je hoort het Edu weer zeggen: "Nog maar een klein stukje." En je weet het, dit is pure Beekbustertaal, de uitkomst weet je dan ook. Ook die weg was onbegaanbaar. Andere verkenners gingen op zoek naar een parallel slootje. Op de GPS-kaart leek het een heel breed watertje. Maar de BoesBoes-jungle was daar nog heftiger. Dat slootje werd totaal niet gevonden. De groep achterblijvers was in arremoede maar aan een pauze begonnen. Tegelijkertijd is er overleg.

Eduard als Biesbuster

Uiteindelijk moesten we toch terug naar de plek waar we tegen de kant opgeklauterd waren. Het laagste tij was voorbij. Toen we allemaal in stapten was het waterpeil 10 cm gestegen. Zo kwamen we na anderhalf uur weer aan het begin van dit Beekbuster slootje. Of Edu nog heeft voor gesteld om toch maar het slootje te vervolgen weet ik eigenlijk niet. Ik denk dat ik het niet gehoord of niet heb willen horen.

Een waarschuwing voor volgende tochten. Let heel goed op als Edu weer die rare glans in zijn ogen krijgt als je een moeilijk uitziend slootje tegen komt: “Dan is Edu hoogst Beekbuster gevaarlijk.”. In zijn tomeloos enthousiasme sleurt hij iedereen mee!” Pas dus heel goed

Samenvatting en conclusie van deze mooie dag: Een gewone standaard gezellige leut dag. Gewoon standaard, pas na twaalf uur zaten we in de kano's. Na een standaard kanoleut-uur stoppen, om te eten en te drinken (afgelegde afstand 7 km, 6,1 km/uur). Vanaf drie uur ’s middags werd dat duidelijk anders. Hier zou eigenlijk nader onderzoek naar gedaan moeten worden. Gezien de grote groep die midden in de BoesBoes aan het overleggen was, moet het toch makkelijk zijn om een commissie te benoemen om uit dit gebeuren lering voor de toekomst te trekken.

Getallen: Afgelegde afstand (in de kano varend en achter je aan slepend): 20,4 km. Bewogen tijd (in de kano varend en achter je aan slepend): 4 uur en 7 minuten. Stilstand: Lunch en overlegtijd in de BoesBoes: 1 uur en 57 minuten

Deelnemende Kanoleuters gedurende het weekend: Rudy, Gerty & Edu, Ron Alleen op zaterdag: Paul, Peter W, René, Martin T., Martin & Ton En verder: Freek & Nilgün, Mimi & Marinus

Commentaar van één van een andere deelnemer:
Ha, ha, ha., ik lach me slap om dit verhaal en helemaal om die foto erbij!! We waren al heel benieuwd wie het aandurfde om er een leuk verhaal van te maken.
En inderdaad, Eduard heeft voorgesteld om het slootje alsnog te varen, toen het water zichtbaar gestegen was...

Ton.

Het gehele fotoverslag tref je aan op Ton's online foto-album: kanoleutonline
Terug naar alle verhalen.