logo Kanoleu't

Verhalen

8 Augustus 2007

Spikkersbeek

door: Michiel Rotteveel.

Op woensdagavond 8 augustus hebben wederom een nieuwe vaarweg in ons mooie Twenteland herontdekt. Met dank aan de vele, vele milliliters water die de afgelopen maanden neerdaalden op de Twentse essen. De snelvlietende beekjes stromen weer als vanouds door het door dehydratie bedreigde landschap. En daar moet een mens gebruik van maken.

Met behulp van het door het Waterschap beschikbaar gestelde kaartmateriaal liet ik mijn begerig oog vallen op het stroomgebied van de Loolee, daar waar in lang vervlogen tijden de schuiten geladen werden met Bentheimer zandsteen om ver stroomafwaarts gebruikt te worden om machtige bouwwerken op te richten ter meerdere eer en glorie van de Heiland of om have en goed ook in de toekomst veilig te weten achter machtige muren. Graniet was beter geweest maar wat wil je ook toen was de polstok zo lang als de beurs diep was.

In eerste instantie had ik gedacht ergens bij het Stift, nog verder weg te beginnen, Echter de avonden korten alweer en de afstand dreigde wat al te groot te worden. Gezamenlijk werd besloten om dan maar ons geluk te gaan beproeven in Saasveld. Op de heenweg werd een vol gegroeide sloot gesignaleerd die de benaming Spikkersbeek droeg. De moed zakte in de schoenen en de discussies barsten los: wel of niet varen, toch stroomopwaarts verkennen, kortom zoveel zielen, drie ( Peter, Rudi en ik) zoveel smaken. Uiteindelijk werd unaniem gekozen voor een verkenning van het dorp. Aldaar bleek het watertje smal, 3 meter , ondiep maar bevaarbaar. Ook de 100 kg personen hadden nog water onder de kiel. De beek was smal en voorzien van steile oevers.

Echter, wonder boven wonder na enkel meters varen bleek het waterschap kortelings weer eens aan het werk te zijn geweest. Het oorspronkelijke tracé was verdwenen inclusief de zijbeek en vervangen door een vistrap van echte veldkeien en een kronkelend parcours door een akker. Dit stuk was mooi, nieuw en... buitengewoon ondiep. Nog net schuifbaar. Aan het eind wachtte ons weer een vistrap waarna het water allengs dieper werd. We kwamen langs de eerder gesignaleerde plantengroei die toch niet zo dicht bleek als eerst opgemerkt en wij vervolgden onze weg.

Na enige tijd ontwaarden we voor ons weer een stuw vistrap combinatie. Deze staat aan het begin van een nieuw retentiegebied en wel ongeveer op de plek waar vroeger de Bentheimer zandsteen werd gelost. Het bijzondere aan dit gebied is dat de Spikkersbeek buitengewoon smal maar ook diep is, op sommige plekken 1 a 1,5 meter breed, zeer kronkelig door een gebied vol opschietende planten. Een zeer bijzonder plekje om te varen. Helaas kwam ook aan dit tracé een eind en bereikten we al snel de Lolee. Via de Lolee en de Bornsebeek, de Oude Bornse beek lieten we gewoon links liggen bereikten we uiteindelijk laat in de avond KBT. Het laatste stuk werd bemoeilijkt door een plakkaat groen van 100 meter lang. Dit was geen groente soep meer maar een half verlandde beek!

Spikkersbeekroute

(De lichte vlek -vlak na het startpunt in Saasveld- is nu een retentiegebied, welke tijdens deze luchtopname nog in aanleg was.)

Startpunt: Midden in het dorp Saasveld
Eindpunt: KBT Zenderen
Afstand: 10,3 km
Beken: Spikkersbeek, Lolee, Bornsebeek

Bijgevoegd is de route in Google Earth formaat.

Conclusie: Ook hier verricht het Waterschap weer goed werk. Bij nog hogere waterstanden zal de Spikkersbeek een leuk en uitdagend parcours bieden. Waterstanden in de gaten houden dus!

Michiel.

Terug naar het overzicht van alle verhalen »