kanoleut.nl
een kleine en gezellige groep enthousiaste Twentse kanoërs...
Verhalen
23-25 januari 2007Wildwaterweekend in de Duitse Eifel
door: Michiel Rotteveel.
Na jaren lang met wisselend succes te gast te zijn geweest bij onze zuiderburen, incidenteel waren enkele bekende Leuters dusdanig populair dat ‘den Belg’ ze slechts met tegenzin liet gaan en een paar uitstapjes richting het Sauerland werd het tijd voor iets anders. In de Ardennen zijn we als kanoërs zo langzamerhand persona non grata geworden, de mooiste stukjes vaar water worden in hoog tempo afgegrendeld en de bevolking is en blijft even toeschietelijk als altijd. Zou hier enige correlatie zijn tussen het voorval waaraan in de eerste zin wordt gerefereerd? We weten het niet. Wat we wel weten is dat de mooie tochten op de wild stromende weide beken van de Ardennen steeds meer gaan klinken als een echo uit een mooi en roemrijk verleden. Hedendaagse expedities monden steevast uit op een licht deceptie voor diegene die nog jong en onbezonnen waren ten tijde van dat roemruchte verleden.
Het Sauerland vormde enige tijd een aardig alternatief. De beken waren onbekend, stroomden naar beneden en de Oosterbuur vormde een welkom contrast met ‘den Belg’. Toch misten we wat. Het varen was leuk, veel stuwen, soms erg veel maar het was toch niet te vergelijken met de Boven Ourthe om maar eens een bekende sloot te noemen. Daarom vorig jaar maar weer teruggekeerd in de Ardennen. Leuk gevaren, heel leuk gevaren maar op de Clerf in … Luxemburg. Kortom tijd voor wat anders. Aan de andere kant van de Ardennen in oostelijke richting bevindt zich een uitgestrekt bergachtig oud vulkaan landschap. Volledig tot zacht glooiende toppen afgevlakte vulkanen worden doorsneden door steile dalen, en smalle woudkloven. Op het Internet staan gloedvolle verhalen van enkele Nijmegenaren die als Batavieren dit stukje Duitsland aan het ontdekken zijn. Veel wildwater, echte bevaarbare watervallen, stroomversnellingen, verblokte passages tollend keerwater en nog veel meer van dat leuks. Dit moesten wij ook maar eens proberen. Peter verzekerde mij dat hij ook wel eens een tandje zwaarder wilde varen en het leek ons bij uitstek een gebied om dit eens te proberen. Na zware studie van de Batavieren website dacht ik dat dat geen enkel bezwaar zou opleveren, in tegendeel een tandje te zwaar speelde ook wel eens door mijn hoofd...
Helaas moest Wim opgeven maar uiteindelijk toch een zestal deelnemers zo enthousiast gekregen dat ze meegingen. Peter en Laurens, Rudy, Michel, Jan en Michiel vormden uiteindelijk de eerste Kanoleuters die op avontuur gingen in de Eifel. Een heerlijke locatie midden in het doelgebied, het Jugendheim te Manderscheid Vlak bij een start punt, vlak bij een eeuwenoud slot. Een landschap vol bruisende bergbeekjes die zich een weg banen door donkere dennenbossen, bomen die behangen zijn met mos, ijsvogeltjes die voor je boot langs scheren, smalle weggetjes met eindeloze haarspeldbochten en overal rustieke vakwerkhuizen, kortom een streek om van te houden.
De kwartiermakers, Peter, Laurens, Jan en Rudy waren al op vrijdagmorgen vertrokken met een aanhanger vol met kano’s. Na een lange reis volgens de toeristische route met de nodige rivier verkenningen volgde vrijdagsavonds een heerlijke macaroni maaltijd, een goed glas en een warm bed. M & M volgden zaterdagmorgen vroeg alwaar zij onthaald weren op een goed ontbijt met verrukkelijke gebakken eieren. Peter onthaalde ons op een sombere overpeinzing de peilschaal van de te varen rivier, de Lieser beloofde weinig wild water. Minimaal 80 cm voor een beetje tocht was vereist en de schaal ging gisteren maar tot 62cm…. Echter de weergoden waren ons gunstig gezind, het had de hele nacht lekker gemiezerd, hetgeen het water lekker deed stijgen. Na bestudering van de meegnomen tochtbeschrijving spoeden wij ons richting de boven Lieser. Inmiddels miezerde het niet meer maar regende het al behoorlijk. Het omrij ritueel werd weer eens uitgevoerd en na wat tanken en inspecties konden we eindelijk rond 11:30 te water gaan. De beschreven woudkloof voldeed geheel en al aan de verwachting. Vlot stromend water, leistenen rotswanden en veel, heel veel bos. Niet echt een kloof maar wel heel leuk. Voor iedereen goed te doen. Het waterpeil was nog niet geheel en al overtuigend, een enkele keer werd er geschraapt, maar zeker voor degene onder ons die het wilde water voor het eerst beproefden was het een mooie tocht. Met slechts één klein probleempje. Wij hadden gedacht dat de bovenloop 7 km was waarna we zouden kunnen uitstappen bij een brug. Op een gegeven moment waren de knollen bij Rudy en Laurens aardig op. En we vroegen ons al af waar dat uitstappunt toch was. Latere bestudering van de beschrijving leerde ons dat de brug slechts 8km verder lag… Dus 15 in plaats van 7 km varen. En dat voor een eerste keer op wildwater. Nadat Rudy en Laurens bij deze brug zich hadden geïnstalleerd gingen wij verder voor de laatste kilometers. Algauw bleek dat de route beschrijving hier wel klopte. Een vors uitgevallen stuw met bevaarbare visstrap en enkele leuke verblokte passages maakten de rivier toch al wat moeilijker. Echt WW II. Doordat we wisten dat Laurens en Rudy in de kou op ons zaten te wachten zijn we “full speed” doorgegaan richting auto. Het eind punt werd bovenverwachting snel bereikt. Een oude watermolen die omgebouwd was tot restaurant. Peter, Jan en Michel zetten zich achter de nodige versnaperingen en ik snelde mij richting achtergeblevenen om ze op te halen. Na het nodige transport waren we weer om 6 uur bij de watermolen om ons ook daar op de versnaperingen te storten. Helaas ging de tent al dicht.
’s Avonds gebruik gemaakt van een lokale eetgelegenheid waar de ene helft ging voor de traditionele schnitzel en de andere helft van het gezelschap het begerig oog had laten vallen op een Argentijns stuk vlees. Je weet wel zo’n steak die zo groot is dat twee aaneengeschoven borden nog te klein zijn. Helaas bleek ook hier de werkelijkheid weer eens weerbarstiger dan de voorstelling. Het stuk vlees paste ruimschoots op een bord maar was wel voortreffelijk van smaak. Kwaliteit boven kwantiteit zullen we maar zeggen.
Daarna nog wat nagetafeld, een vat gerstenat soldaat gemaakt, wat Jägermeister genuttigd en vroeg, een enkeling zeer vroeg ( waarvan ook de laatste foto boekdelen spreekt) het bed opgezocht.
De volgende dag weer ontbeten met Peters Gebakken Eieren. Lekker gedoucht in een schone, hete, zeer krachtige en ruime douche. Ook dit is een pluspunt van deze accommodatie. Rudy en Laurens wilden bijkomen van de eerste tocht, de overgebleven vier kozen ervoor om de beneden Lieser volledig te varen. Prettige bijkomstigheid was dat we op deze manier niet met auto’s behoefden om te rijden en Laurens zijn eerste rijervaring in de bergen kon opdoen. Behalve het starten ging dit vlekkeloos. Maar och, met dat starten had zelfs Jan moeite, dus zou het aan de auto gelegen hebben. Het eerste stukje waren we op zaterdag in de hoogste versnelling afgesopt en het tweede stuk moest nog volop mogelijkheden bieden. Inmiddels was het peil van de Lieser gestegen tot een 85cm. Mogelijkheden te over.
De beneden Lieser is een heel leuke speeltuin. Volop mogelijkheden tot traverseren, keerwater varen zigzaggen tussen verblokkingen. Een lekkere grote stuw met vistrap. Kortom veel plezier. Jan vond het bij de watermolen wel genoeg. Z’n nieuwe boot was toch wat lastiger dan voorzien en hij had voldoende uitdaging gehad. Na wat spelevaren bij de molen vervolgden de laatste drie hun weg op de Lieser. Veel staande golven en een snel stromende rivier. De verblokkingen werden wat frequenter en moeilijker. Peter maakte kennis met z’n eerste echte stop-golf, en stond dus tot zijn verbazing even stil. Michel sopte overal lekker vanaf, had een enkel vertwijfeld moment maar hield zich dapper staande. Bijna aan het eind gekomen moest Peter nog even zwemmen, we weten nog steeds niet waarom, we weten alleen dat het ons wat moeite koste om man en boot weer bij elkaar te krijgen. Vlak voor het eind werden we nog verrast door een meters hoge stuw met vistrap. Waarbij de vistrap versperd bleek door wat boomstammen, de stuw zelf ook voorzien was van een complete boom waarvan het uiteinde ergens onder water verdween en een gemeen uitziend zog waarin het nodige hout lag te dansen. Even boven water, tijdje onder, weer even boven en zo maar verder. Peter en Michel droegen boot een eind om en ik liet mij achter de stuw van een helling afglijden, raakte de bodem en werd bijna naar de stuw gezogen. Omlopen was inderdaad veel slimmer. En zo geraakten wij aan het eind van de Lieser.
Nog wat tanken en terug naar de watermolen om de gemiste versnaperingen van de vorige dag in te halen. We hadden korting gekregen op ons verblijf in de jeugdherberg dus dat moest nog opgemaakt worden. Ook hier viel de rekening weer mee zodat we onderweg tijdens de terugreis ook nog een Mc Donalds moesten aandoen om zo alle rekeningen te vereffenen.
Kortom een fantastisch weekend in een schitterende omgeving.
Wie gaat er de volgende keer mee? Er zijn nog vele beken te varen!
Michiel.
Uitgebreide fotoreportage van Jan en Rudy : klik hier »
Terug naar het overzicht van alle verhalen »