kanoleut.nl

een kleine en gezellige groep enthousiaste Twentse kanoërs...

Verhalen

Zondag 16 september 2007

Waddentocht 2007 - de Dollard!

door: "waterTon".

De Waddentocht, stond al heel lang op de kalender, "opgeven bij Peter Weekenstroo". Dan komt de aankondiging,dat beloofd wat: “Op zondag 16 sept. a.s. is er weer een mooie Dollardtocht. Vertrek 8.30 uur uit Wirdum en 9.30 start in Termuntenzijl. Een mooie lange dag met koffiepauze op een plaat en de lunch in de uitkijkvogelhut in Nw Statenzijl en na de kentering terug naar Termunten. Hier kunnen wij tot ca. 7.00 uur terecht in een visrestaurant waar geweldig lekkere vis te koop is. Een tocht van ruim 40 km, maar die best te doen is met de sterke stroom mee. Geef je zo gauw mogelijk op!” Zo had Klaas Hofman ons geschreven.

Geschiedenis.
Website van Kano’leu’t, bij verhalen, stond een Dollardtocht beschreven door Peter Bijl. Dat was op 30 juni 2002. Toen was het een enkele reis, omdat er tijdens de terugreis windkracht 6 zou zijn. Er waren te veel onervaren mensen in de groep om terug te kunnen.

De weersverwachting was nu positief, een zuidelijke wind, die niet boven windkracht 4 zou uitkomen. Niets stond ons in de weg om deze tocht te maken.
Zes kano’leu’t-ers waren er deze keer: Herman de Heer, Jan Kamp, René Frencken, Michiel Rotteveel, Peter Weekenstroo, Ton Gosse en ook Herman Olthuis uit Deventer had zich via Kanoleu"t" opgegeven. Een zeer gevarieerd gezelschap, sommige nog bijna beginner, anderen met al wat peddelervaring in de armen en heupen, van de Buurserbeek tot wildwater, van branding- tot wadvaren.

Zaterdag zouden Herman O, René en Ton al naar de minicamping in Wirdummerklap gaan. Herman wilde in zijn eigen tent slapen en reed ‘s middags met Ton mee, René kwam wat later. René en Ton hadden samen de trekkershut besproken. Zij hadden ook een zeekajak. Alle anderen moesten een kajak huren. Omdat Herman en Ton er ‘s middags al waren, kon Herman zijn boot alvast passen. Omdat het nog redelijk vroeg was, gingen Herman en Ton op het Damsterdiep nog wat oefenen. René kwam later op de avond en even later kwam ook Petra Hoek, die haar tentje ook al opgezet had. In de kantine was het met Klaas erbij erg gezellig, er werd al heel wat afgepraat over de tocht van de volgende dag.

Zondagmorgen, de andere leuters en de andere meevaarders arriveerden. De Twentenaren kregen kajaks, peddels, spatzeilen en konden hun voetsteunen alvast afstellen. Ook bij de andere deelnemers waren beginners, Machteld en Joop in splinternieuwe Pryon’s. Zij hadden eind juli, net als Ton een beginners-weekend bij Klaas gevolgd. Daarna gingen de kano’s op de trailer, of op auto’s.
Toen kwam de briefing. Klaas vertelde welke route er gevaren zou worden en wat er alzo verwacht kon worden. Hij gaf veel nuttige informatie over hoe te peddelen: “grote slagen”. Er werd voor de hele dag zon verwacht. De algemene regels voor zeekajakken werden verteld. “Samen uit, samen thuis” en: “Als één deelnemer een probleem heeft, hebben we allemaal een probleem”.

Na ruim een half uurtje waren we in Termuntenzijl, kano’s afladen en die vullen met je persoonlijke spullen. Nadat de gevulde kano’s (nee geen koeken) naar de steiger waren gedragen kon worden ingestapt. Iedereen in de kano’s, de hoge stenen sluis door en dan tussen de hoge bakens, die de vaargeul markeren, naar het open water.
De stroming en de zon waren volgens verwachting, maar de wind kwam uit een iets andere hoek. Maar dat is de natuur, elke waddentocht heeft verschillende omstandigheden. Daardoor blijft het ook leuk en spannend.

Klaas gaf het tempo en de richting aan, iedereen volgde zijn koers. De groep, we waren met 14 kajakkers, waaierde wat uiteen. De deelnemers bleken een groot verschil in geoefendheid te hebben. Herman de Heer had zijn oude surfpak aangetrokken en had het al erg snel behoorlijk warm, te warm. Joop had problemen met het roertje van de Prion en kon daardoor moeilijk koers houden.

Toen eindelijk de zandplaat in zicht kwam waar we zouden pauseren, was dat een welverdiende stop.
Onze ‘veurzitter’ kreeg eindelijk gelegenheid om zijn mariniersmes te gebruiken om het surfpak van Herman om te bouwen tot een Long John. Een LongJohn is wel ongeveer een surfpak, maar met grote armsgaten en ook een open hals. Herman had zichzelf in het zweet gewerkt, hij had zich zelf “opgeblazen”. Dat kost heel erg veel kracht en inspanning. Het roertje van Joop was niet defect, maar een knoop in een stuurtouwtje was losgegaan. Op de zandplaat werd de inwendige mens voorzien van de mee gebrachte etenswaren en sapjes. Met uitzicht op de haven van Emden, waar schepen, met daar gemaakte Volkswagens werden geladen.

Dan gaan we weer verder, Herman met okselvrij surfpak, Joop met een weer werkend roertje. Op de grote watervlakte volgt Klaas een koers naar links, want er is een heel groot stuk, waar we niet mogen komen, natuur- en rustgebied. Het is duidelijk gemarkeerd door bakens. Dan lijkt ons eindpunt in zicht, maar de praktijk is anders. Door de vele zandbanken kunnen we er niet heen peddelen, we moeten in de geul blijven. Op straffe van vastlopen op de zandbanken. De geul is gemarkeerd door staken (dunne boomstammetjes). Als je er (te ver) vandaan vaart merk je al snel dat je vastloopt, omdat er geen water meer onder de boot zit. De wind en de rare golfjes, soms uit alle richtingen, maken het soms een beetje moeilijk, er moet soms hard gewerkt worden. De peddelaars met meer techniek en conditie, doen het ogenschijnlijk beter dan de beginners. Samen uit, samen thuis. Er ontstaan groepjes die samen peddelen. Kennis wordt gedeeld, advies wordt gratis gegeven en je ziet dat er beter wordt gepeddeld. De langzaamste vaarder bepaald het tempo. Af en toe wordt er gepauzeerd. Soms bouwen we dan ‘een vlotje’. Alle kajaks dicht tegen elkaar aan. We houden de grijplijnen van buurmans of buurvrouws kano vast. Klaas geeft weer tips en aanwijzingen. Dat is altijd leerzaam.
We zien de uitkijkvogelhut bij NieuwStatenzijl nu al heel duidelijk. Het ene moment duidelijk rechts, dan weer helemaal links. De geul waarin we moeten varen, slingert tussen de zandbanken door. Soms zitten er zelfs haakse bochten in. Dan zien we ook de sluis met het haventje, ons eindpunt.
Aan land gaan is wat moeizaam omdat het water wel heel erg laag staat. De boten worden door wel acht personen de glooiende zeewering opgetild. Als iedereen aan de wal is, verteld Herman de Heer dat hij, wegens een weer opspelende pijn in zijn been t.g.v. een oude hernia, niet per kano terug gaat. Hij krijgt een lift van een kunstenaarsechtpaar naar Termuntenzijl. Vandaar komt hij terug met de auto van René, om de kano op te halen. Wij hebben dan al de lunch op. Sommigen heel uitgebreid met warme soep, anderen boterhammen en iets uit de thermoskan. We zijn lui en genieten van de zon, die inderdaad is blijven schijnen.

Als het tij gekenterd is, gaan we weer op pad. Vanwege de wind doet iedereen een anorak aan. De verwachting was dat de terugtocht ongeveer 2½ uur zou kosten. Er onstaat een heel groot verschil in afstand tussen de deelnemers. We krijgen een kop- en een staart groep. Later wordt die afstand wat te groot. Klaas gooit de rem er op. De zon is ook verdwenen achter de wolken. Door de wind en de stroming over de (nu onder water staande) zandplaten, ontstaan er golven van alle kanten, soms best wel heftig. Het water is te onrustig om een vlotje te bouwen. We moeten verder. De meer ervaren mensen gaan naar achteren om assistentie te verlenen. Petra en vooral Jaap blijken nog enorme reserves te hebben.
Het eindpund komt in zicht, we zij er bijna. Op het water was de vermoeidheid niet altijd te zien, ook bij het uitstappen ging het nog. Maar bij het dragen van de kano’s naar de auto’s bleek pas wie er werkelijk nog fit waren. Voor het visrestaurant zijn we nog maar net op tijd om de beloofde vis te eten.
De kano’s, die moesten even wachten om opgeladen te worden, want er werd eerst gegeten.

Dit was het verhaal van kano’leu’ en andere peddelaars. Echte kajakkers: “Samen uit, samen thuis”. En we hebben weer gemerkt dat het weer, geoefendheid en conditie heel belangrijk zijn. Samen zeevaren kweekt karakter.
Allemaal hebben we het gehaald. Gefeliciteerd.

Door "waterTon" (naam en adres bij de redactie bekend)

Uitgebreide fotoreportage zie: hier .
Terug naar het overzicht van alle verhalen