kanoleut.nl

een kleine en gezellige groep enthousiaste Twentse kanoërs...

Verhalen

Beekbusters ontdekken vaarweg van Hengelo naar Almelo

Stiekum plaatsen Gerty en Edu een blauw bordje in de beek: Enschede ---> (rechtsaf) en Almelo, Borne, Ico's place <----- . Linksaf dus, zo gaan we de smalle Berflo- oftewel "Stinkbeek" bij de Europatunnel in Hengelo centrum in. Westward Bound, we willen onderzoeken of je van dit plekje naar Almelo kunt varen. De beek heette vroeger Stinkbeek omdat het een open, vergiftigd riool was. Nu is hij stukken schoner.
We varen naar Almelo, immers, dit móet een oude vaarweg zijn, omdat er vlak bij Borne aan deze beek een schippersherberg gelegen heeft. En schippers namen toendertijd hun boot nog niet mee op 't imperiaal, zoals wij dat nu doen. Wij laten ons vol optimisme de spoorbrug (ja ja, een beek heeft bruggen) in drijven. Wim voorop. Al snel doet een hevig geplons ons vermoeden dat hier een reuze eend huist. Nee, Wim is uitgestapt. Hij wandelt door het laagstaande water. Daar waar Wim wegzakt kunnen wij varen, de rest komt dus al modderscheppend tóch vooruit. Vlak na het spoor een beetje licht en lucht en gelijk een haakse duiker in die je platliggend in je boot neemt. Hij gaat het hoekje om, de entree is donker. Enkele tientallen meters hebben wij nog hoop dat we echt aan het drijven komen. Inderdaad, we drijven. Soms even. Aan het eind van de tunnel huist een Meerkoetje, Michel let zo goed op haar nestje dat hij de stalen bout niet opmerkte die in het plafond zat. Geeft nix, zo'n bout kan echt wel tegen een stevige stoot van je schedel. Je ziet Michiel blij en stomverbaasd kijken omdat de bout onbeschadigd is gebleven. Terwijl hij er toch met volle kracht met z'n hoofd tegenaan voer.
We zijn inmiddels helemaal gewend aan het waden naast de kano. Wim Baas heeft zijn tempo verhoogd, hij pauzeert dan ook nadat ie de duiker onder de Beatrixtraat genomen heeft. Waden in tijgersluipgang door lage duikers doet bij hem de lust in sigaren ontwaken. We komen in een stenen goot, door Hengelo gekenmerkt als fraai stadsgezicht. Andere steden halen dit soort waterwerken beschaamd weg. Gerty kan prima foto's maken, bootsvoets waden we langs de moderne binnenstad van dit ooit zo fraaie dorp. We neuriën in gedachten een lied van Wim Sonneveld, over "dorp van ze vader". Hier merk je de Ware Aard van De Echte Beekbuster: geen klacht kwam over hunne lippen, alleen maar smerige opmerkingen naar Eduard. Bij een duiker met stalen rooster voor haar ingang moesten we klunen in plaats van waden. Het verschil tussen waden en klunen is dat bij waden de kano naast je meedrijft. Klunen doet de professional met de kano over zijn hoofd. Dat je auto's en fietsers dan niet ziet of hoort is niet erg, ze stoppen uiteindelijk echt wel. Dit keer zelfs tégen Edu's kano aan. Een wat vermoeid neezittende man (café- of koffieshopbezoek kan slopend zijn) zag ons aan en besloot voortaan sober te gaan leven. Steeds meer omstanders geloofde hun ogen niet of wisten zeker dan anderen dit verhaal niet zouden geloven. Vier boten in stad Hengelo!
Michiel werd weggeroepen: één zijner nazaten was geblesseerd, ik kan me kindvriendelijker smoezen voorstellen om te zeggen dat je niet verder durft!
Uiteraard ging de tocht na Michiels vertrek voorspoedig. We doorkliefden een stukje stadsjungle, naderden een vrij lange duiker (100 mtr) waar je echt uitgebreid kon testen of je geen last van claustrofobie had, hebt of ooit zult krijgen. Uitgebreid testen, als je aan het begin van de duiker je peddel verliest en als je dat dan pas merkt aan het einde.
Het begon wat schemerig te worden, Gerty moest de camera al hevig stil houden wilde hij nog knippen. We namen wat watervalletjes bij stuwen, genoten van de ondergaande zon en geraakten buiten de bebouwde kom. Bij de rioolzuiverig klommen we over een niet bevaarbare stuw, daarna 1 KM betonnen goot die uitmondde in een eh.. ja... iets met schuiven, een stuw, mengplek voor rioool- en beekwater. In het donker toonden we onze wildwaterkunsten aan dit waterkunstwerk.
Geen vis die hier stroomopwaarts kan, deze beek is echt hermetisch afgesloten voor welk migrerend leven dan ook. De onneembare watervallen waren volgens ons van het type "Verdonk": "geen vreemd leven de Beek van Hengelo in!"
Na deze hindernis wachtte ons het Walhalla, de Brede schone Beek die zandplaten, verderop een MacDonalds en waterplanten kent. We voeren geroutineerd onder de A1 door en werden door Gerty opgewacht bij het schippersherbergje. Die Drijf Inn Van MacDonalds, dát hadden die oude schippers in hunne "Potten"(bootjes) eens moeten weten! Overigens ligt MacDonalds in een voormalig nat landstuk, vermoedelijk moeras.
Een vermoeidende, verhelderende en erg leuke tocht, die misschien wel het begin is van een officiële vaarroute die ons van Hengelo naar Almelo centrum brengt. Er zullen echter wat kleine aanpassingen aan de stuwen nodig zijn. Voornamelijk enkele vrachtwagens zwerfstenen, die de stuwen milder maken voor vis en bevaarbaar houden voor kanovaarders. Een iets om de rioolzuivering heen?
Wordt vervolgd, de stichting CHE in Almelo toont haar interesse en in Hengelo wil men de beken ook opengooien. Borne schijnt ook mee te willen op deze golf...


Eduard van Dijk.

Uitgebreide fotoreportage van Gerty Dost.
Terug naar het overzicht van alle verhalen