logo Kanoleu't

Verhalen

24 en 25 Maart 2006:

Wildwater-weekend in de Ardennen

Verslag van Wieke Lansink

dag 1.

Dit was het huisje wat we hadden gehuurd in de Belgische Ardennen Bij het huisje aangekomen stond Wim Baas ons op te wachten(Wieke,Wim en Jos). En langzamerhand kwam ook de rest aanzetten. Iedereen had al gegeten. En na een tijdje toen alle bedden waren opgemaakt, en alles een beetje uitgepakt was, kwam de drank, chips, cola en zoutjes tevoorschijn. Wietske en Wieke waren aan het schilderen, ondertussen hadden de mannen en vrouw veel plezier in de kamer. Na ongeveer 2 uur kwamen er wat in beweging in om hun bed op te zoeken. Om ongeveer 3 uur lag de laatste in bed.


dag 2

's Ochtends toen iedereen binnen een kwartiertje z'n bed uit was, begonnen we aan het ontbijt, broodjes en voor Wieke en Wietske een chocolade broodje (waar de meeste het niet mee eens waren) Iedereen had z'n lunchpakketje gemaakt. Nadat alles was ingepakt, gingen we op pad. Aangekomen (na een rondje gereden door het dorp, de TomTom had het weer eens mis) bij de rivier, werden de kano's en al uitgepakt. Michiel ging een beetje snel van start en duwde de kano per ongeluk het water in, dus er snel achteraan.
Alles was uitgepakt en aangekleed. De auto's werden weggebracht. En intussen werden er mooie foto's en filmpjes gemaakt. Er werd nog wat gegeten en toen kwamen de auto's eraan.
Hup de kano's in en op pad. Sommige van ons vonden het in het begin wel een beetje spannend. We moesten nog wat basisdingen leren zoals een keerwater benaderen.
Na een paar uur hielden we even pauze met soep koffie en natuurlijk kano-koeken van Peter Weekenstroo. Na de pauze gingen we weer verder, Nog niemand omgevallen (wel bijna).
Toen we bij de auto's aan kwamen gingen er nog wat door en werden later opgepikt door de rest. Waar ze werden opgehaald was een of ander feest, daar liepen paar vage mannetjes rond met Schotse rokjes en doedelzakken. Bij het huisje aangekomen duurde het niet lang voor we gingen eten. Een paar in de keuken aan het werk met de spaghetti Wietske en Wieke weer aan het schilderen, en de rest was al weer druk aan het kletsen en aan de zoutjes.
Sommigen gingen douchen en vroeg naar bed want het was een zware dag.

dag 3

Weer vroeg op, weer een ontbijt gehad en dit keer iedereen een chocoladebroodje. En daar gingen we weer. Dit keer ging het goed met de TomTom. Deze rivier was wel wat wilder Wim Lammers ging niet mee want die had last van spierpijn.
Hier zie je 1 van onze jongste deelneemsters aan het wildwaterweekend in de Ardennen in aktie kunnen zien In de rivier was het wat wilder dan verwacht, met veel takken. Na een half uur ging Wieke onderuit en zwom naar de kant en werd daar geholpen met kano leeghalen en weer gaat zitten. Na een tijdje kanoën werd het rustiger. Na nog een halfuur gingen we even pauze houden. Weer in de boot en aan het werk.
Dit keer was Michel aan de beurt om op de kop te gaan. Verder is alles goed verlopen, bij de auto ging er dit keer niemand door. Iedereen weer omgekleed en al op weg naar huis. Iedereen zn eigen weg, alleen nog een korte stop bij een tankstation omdat er iets met de auto van Wim Baas was.
Daarna was het op eigen voeten de weg zoeken. Onderweg kwamen sommige elkaar nog tegen. En toen was het avontuur afgelopen.

Over routes, planners en déjà vues

Door: Michel de Jong

Vrijdag 18.00 kwamen Michiel en Peter mij ophalen. Ik had al eerder met dit duo samen gereisd, en was dus geenszins verbaasd dat we via Duitsland zouden rijden, omdat het volgens een van de drie routeplanners die uitgedraaid waren wel 4 kilometer korter zou zijn dan via Nederland. Onderweg, leek het er even op dat beide er geen zin meer in hadden, want we waren weer op de terugweg. Dit bleek echter een klein misverstand wellicht tengevolge van het simultaan uitlezen van de drie routebeschrijvingen en het ontbreken van een kaart. De routebeschrijvingen waren op sommige stukken zo nauwkeurig, dat we ook geen kaarten nodig zouden hebben. Na 5 meter linksaf en 23 meter doorrijden, is de precisie waar U aan moet denken.
Het ging allemaal voorspoedig en op een gegeven moment kwamen wij bij het mooie dorpje Theux. Nadat wij drie keer het bordje Theux hadden ontdekt (verstopt tussen zo'n 30 andere bordjes die je er op attent maken dat je ook ergens een broodje kan eten of je schoenen kan laten verstellen, of gewoon omdat een of andere man uit het dorp nog een bordje over had en dacht laat ik het er maar bij hangen) kwamen wij toch eindelijk aan bij het dorpje Theux. Er was een station en er was een pleintje, hetgeen ons niet weerhield om driftig door te blijven zoeken naar de rue du perron of de place du pont. Ik kan niet anders zeggen dan dat dit pleintje en dat stationnetje een blijvende indruk op mijn netvlies hebben achtergelaten. Herhaling is dan ook een krachtige stijlfiguur. Wij zijn dit dorpje dan ook minstens 6 keer ingereden van allerlei kanten. Op een gegeven moment vroeg ik mij dan ook af, of ik niet ondertussen even zou kunnen uitstappen om een sigaretje te roken, en dan zou ik wel weer instappen als ze weer langs zouden komen. Ik had ook de indruk dat de dorpelingen ons al een beetje begonnen te herkennen.
Een stuk verderop, vlak voor de eindbestemming hebben we deze truc nog eens lichtjes overgedaan in een dorpje met een café waar een feest was en elke route naar dat café afgezet was door controlerende politieagenten.

Iedereen werd zowat aangehouden, behalve wij. Waarschijnlijk dachten al die agenten dat ze ons ook nog wel bij het volgende rondje zouden kunnen snappen. Uiteindelijk zijn we echter toch maar mooi aangekomen.

Op de eerste dag naar de Ourthe zijn we op de heenreis met de TomTom twee keer langs een mooie kasteel ruïne gekomen. Toen de terugtocht na het kanovaren. Wim en Wim zonder TomTom, leverde een niet zo goed werkend WimWim systeem op, zodat wij tevreden met onze domdom actief de leiding konden overnemen. Gelukkig dat onze achtervolgers met lichtsignalen aangaven dat we een kleinigheid over het hoofd hadden gezien, anders waren we gewoon naar Dochamp gereisd i.p.v. naar ons huisje in Lamormenil. Daardoor hebben we natuurlijk wel het mooie Theux-gevoel bij Dochamp moeten missen.

Op de tweede dag bleek, dat zo'n navigatie systeem toch ook z'n charmes heeft. We zijn via een prachtige route naar de Clerf gereden.

De terugreis ging probleemloos, en dat is dan eigenlijk toch wel een beetje saai hoor.

Uitgebreide fotoreportage zie: hier .
Terug naar het overzicht van alle verhalen