logo Kanoleu't

Verhalen

Woensdag 26 Oktober 2005.

Wildwaterbaan Hagen (Dld.)

Michel de Jong - auteur van dit verslag. Verslag van Michel de Jong.

Michiel vroeg of ik ook mee ging naar Hagen. Ik zei van wel, ik wilde me niet laten kennen. Het zou de derde keer zijn. De eerste keer ging ik met de goede moed der onwetendheid. Toen ik zag waar ik doorheen moest, vroeg ik me af hoe stom ik kon zijn. De tweede keer ging ik met de bravoure van de “oude” “rot”, en zowaar het ging best aardig, want ik kon het keerwater opzoeken. De derde keer (nu dus) ging ik schoorvoetend en met een gespannen blaas. Ik zag me al met m'n hoofd tegen die rots aanknallen, omdat noch links, noch rechts me zou gaan lukken. Is zoiets nou een leven van invaliditeit waard? Maar hoe dan ook.........
Hagen begon uitstekend. Na een wat late aanmelding, bleek er nog plek in de auto. Jos kwam iedereen afhalen (goede service) en het weer was top. Ik had deze keer zowaar aan eten gedacht, en was eigenlijk alleen een handdoek vergeten. Op reis bleek dat Jos een wel heel geavanceerd routeplanner systeem had. Niks geen lullig dingetje voorin met de mooie naam navnav, tomtom o.i.d. , maar een pakweg 200 kilo hardware op de achterbank, dat ook nog eens met twee stemmen tegelijkertijd kon praten en allerlei alternatieve routes kon opdreunen. Eigenlijk twee volledig vrijstaande systemen, met elk een uniek neuronaal netwerk, die ons feilloos evenals de vorige keer via een omweg op de plaats van bestemming brachten. L'histoire se répète, en we blijven er maar hardnekkig niets van leren. Hohenlimburg is dan ook niet Hagen (of wel). Hoe dan ook, nadat een paaltje vriendelijk verwijderd werd, waren we met Duitse Pünktlichkeit op de plaats van bestemming. We werden vriendelijk onthaald op ei en Ico c.s. hadden een zware fietstocht gehad klaarblijkelijk, want Marco en Melle waren er ziek van geworden. Het kan ook zijn dat er iets aan de hand is met het water uit het Ruhrgebied of met iets anders wat drinkbaar is.
Jelle - duidelijk herkenbaar aan zijn slag! Jelle...???
Jelle - weer boven! Jaaah...Jelle!
Onze veurzitter... Michiel Rotteveel
Het verkennen van de wildwaterbaan in Hagen
Ik zag nogal op tegen te starten, maar nam mij voor om toch driemaal de wildwater stroom te doen. Het werd uiteindelijk maar 2 keer, maar dat kwam doordat ik nogal in beslag werd genomen door het interessante project “Doe het eens met een Canadees”. Tegen alle verwachting in (zie foto's) bleken Michiel en Ico heelhuids beneden te komen.
Is het mogelijk om met een Canadees de wildwaterbaan te nemen?

Jeanette en Tom maakten water. Tom en Bart maakten water. Jos en Jelle maakten water.... wordt wel saai zo. Maar gelukkig vonden J&J dat zelf ook en daarom zorgden ze voor wat extra spanning door de Canadees muurvast tegen het enge (zie boven) rotsblok te manoeuvreren (een knap stuk stuurmanskunst). Het Duitse gezin? op de kant keek het stilzwijgend aan en leek “not amused” (hoe zouden ze reageren op een vlot). Hierna was de lol er wel af, want niemand was meer te enthousiasmeren om het zware kreng steeds terug te dragen.

Na het douchen en inpakken, gingen we gezellig samen op stap om te gaan eten. Nadat we een uur of zo gezocht hadden naar een geschikte gelegenheid, vond Ico het niet langer meer verantwoord t.a.v. de “zieken”. Vervolgens hebben we maar alleen gegeten dus.
Op de terugreis bleek het navigatie systeem goed gesynchroniseerd te zijn, want beide stemmen mompelden 45-2-31 en dat was beter dan 45-1. Hoewel ik me natuurlijk goed kan vergissen in de exacte cijfers. Na het oplossen (binnen een uur) van de helft van de grote wereld problemen, bleek dat Peter's zoon Laurens ook aan Warhammer deed, evenals mijn zonen. Een hobby met tinnen en plastic spel figuren voor een exorbitante prijs, die je kan schilderen. Wat is de wereld toch klein.

Mvg Michel

Opmerking van Peter:

Na 2 dagen bleek 11 van 12 mensen ziek te zijn. Griep of iets anders. In overleg met de dienstdoende huisartsenpost toch de lokale kanovereniging waarschuwen. Zoals het verslag al deed vermoeden dat er iets”met het water aan de hand was, is binnen 24 uur door de voorzitter van de plaatselijke Kanuverein bevestigd. Stroomopwaarts heeft de brandweer drie dagen lang een “ölsperre” over de Lenne gehad i.v.m. een illegale lozing. Op één na zijn we allemaal in meer of mindere mate ziek geweest van dit uitje. Of het nu de griep was of iets anders zullen we wel nooit weten...
Nu willen jullie natuurlijk weten:”wie was er nu niet ziek geworden? Hint; we waren met 11 man en 1 vrouw!

Uitgebreide fotoreportage klik hier .

terug naar het overzicht van alle verhalen