een kleine en gezellige groep enthousiaste Twentse kanoërs...
Vertrokken in een ontzettende plensbui, uitgezwaaid door drie wethouders, 1 burgermeester, radio,tv en de paparazzi begonnen Peter en ondergetekende welgemoed aan de tocht van ongeveer 36km. 14 keer klunen maar toch een heel bijzondere tocht. Ondanks het feit dat het een kanaal is, hebben de natuurjongens toch wel enigszins gelijk:
Het ís er mooi... en op sommige plekken héél mooi! Voortdurend geëscorteerd door de man met de sigaar. doorkliefden wij het water. Op enkele stukken was het water zo helder dat je zowel scholen kleine visjes als hele grote vissen onder je boot door kon zien zwemmen, heel bijzonder. Ook nog een waterhoentje onder m'n boot door zien zwemmen. We konden de zoetwatermosselen zien die op de bodem groeien!
Na 6 uur varen en een gemotoriseerde kluun belanden we om 16:00 uur de grens. Inmiddels was de ploeg verenigd. Jan-Peter en Michel, het verstand komt met de jaren, zij waren dus enkele uren eerder vertrokken en hadden het tempo doeloe aan gedaan waren inmiddels ook op de grens aangekomen evenals Eduard en z'n partner, maar die waren om moverende redenen(kano vergeten... (ik dacht dat ik erg was door m'n paddel ooit eens te vergeten)) bij het Schuivenhuisje ingestapt.
Bij de grens aangekomen werden we vergast door onze Duitse vrienden op een spandoek met daarop de tekst Herzlich Wilkommen, applaus, hapjes en last but not least echte Nordhornse kruidenbitter. Hier werden we onthaald door de burgerva(ar)der en een vertegenwoordigster van het Landeskreis en na enige toespraken konden we onze weg vervolgen richting centrum, motorbootjes, Bier und Bratwurst.
Ter plekke nog een demo bridgediven en eskimoteren gegeven samen met Wim. De arm bleef voor de verandering zitten waar die zat. Ook heel bijzonder. En we hebben de middag beëindigd met een rondvaart in een gerestaureerd bootje over het vecht Lingen kanaal. Bij het uitstappen stortte ik tezamen met de loopplank en m'n droge kleren in de plomp. Na 34 km varen in een sk, 14 keer overdragen kurkdroog arriveren en dan verzuipen met behulp van een motorboot... Ik heb wat tegen die krengen...Het is saai, het maakt lawaai en je wordt nat.
Met behulp van de TomTom en wat gezond verstand keerden wij weer huiswaarts.
Al met al een geslaagd evenement. Volgend jaar zal de tocht weer gevaren worden, nu hopelijk met meer deelnemers en ook wat Duitse vrienden.
groeten,
Michiel Rotteveel.
Zie ook de uitgebreide fotoreportage van Eduard van Dijk.