kanoleut.nl

een kleine en gezellige groep enthousiaste Twentse kanoërs...

Verhalen

Het Sauerland-weekend: waar is Wimpie gebleven?

Verslag van René Frencken.

Ondanks enkele hindernissen is het ook dit jaar weer gelukt een weekend in het Sauerland te organiseren. Deze keer waren we te gast bij Kanuverein Hagen. Na enig zoeken kwamen we bij een bootshuis aan dat niet het juiste bleek te zijn. Een behulpzame man bracht ons gelukkig naar de juiste plek: het bootshuis aan de Hengsteysee bij de stad Hagen. Hier hadden we de beschikking over een gymzaaltje dat we als slaapzaal gebruikten, een verblijfsruimte met keuken, toiletten, douches en zelfs een sauna.

Nadat we onze zooi hadden uitgestald, hezen we ons in het neopreen. Onder begeleiding van onze Duitse kanovriend namens Rainer reden we naar het plaatsje Schwerte, het startpunt voor de tocht over de Ruhr. Bij het startpunt was een wildwaterbaan met poortjes waar enkele enthousiaste kanoleuters direct in begonnen te stoeien. Peter kwam er al snel achter dat eskimoteren in ijskoud stromend water toch net effe anders was dan in het zwembad. Op het stuk bij het stuk bij het startpunt na bleek de Ruhr een rustig meanderende rivier te zijn met een lage oever. We eindigden deze eerste kennismakingstocht bij de aanlegsteiger waar we logeerden. Die avond hebben we met z'n allen onze buiken rondgegeten in de lokale Bauernstube waarna we met onze Duitse kanovrienden nog een slaapmutsje bij het kampvuur namen. We hadden beter oordoppen dan een slaapmutsje kunnen nemen, want we bleken een 'houtzager' in ons midden te hebben. Jos zelf had nergens last van!

Zondag waren de eersten tegen zevenen al aan het ronddolen. De Lenne stond op het programma. En Jos, Jelle, Wim, Melle, Peter en René bereidden zich voor op de tocht. Helaas moest Sara na de eerste keer in een kajak concluderen dat de Lenne net wat te veel van het goede was. Sara, Michiel, Wietske en Kitty maakten die zondag een wandeling. Het stuk Lenne van Altena tot Hohen-Limburg bleek een brede stroom te zijn met enkele stuwen die - zeker bij hoge waterstand - bevaarbaar zijn. Het was echter bij een van deze stuwen dat Melle verkeerd instuurde en in een wals terechtkwam. Melle kwam er goed uit, maar z'n boot bleef tollend in de wals hangen. Nadat Wim Melles boot uit de benarde situatie had bevrijd, gebeurde er iets vervelends. Wim gleedt uit en viel op z'n arm met het resultaat dat hij verging van de pijn en de tocht voor Wim hier moest stoppen. Gezien de omstandigheden leek het het beste de Notartz te laten komen. En zo gebeurde het. Met enige moeite werd Wim in de Krankenwagen gehesen en verdween naar het dichtsbijzijnde Krankenhaus waar hij werd onderzocht en behandeld. Het was nog zeker nog anderhalve kilometer tot het eindpunt in Hohen-Limburg en dus vervolgden de achterblijvers hun tocht. Bij het eindpunt aangekomen, snelde Jos vooruit om antwoord te geven op de vraag: waar is Wimpie gebleven? Zo kwam er helaas een onplezierig einde aan een zonnig en gezellig kanoweekend.

Wim z'n arm bleek zwaar gekneusd te zijn en die is inmiddels helaas nog niet volledig hersteld.

Terug naar het overzicht van alle verhalen