logo Kanoleu't

Verhalen

Oktober 2002:

Brandingvaren in Katwijk aan Zee

Verslag van Laurens Weekenstroo

Het was weer tijd voor het brandingvaren. Nadat de eerste Kanoleuters te vroeg op de carpool-plek waren, bleken Michiel en Sarah op eigen houtje er achteraan te kachelen. Dus, de overige fanatiekelingen gingen op weg. Zelfs een file van een half uur rond Schiphol hield ons niet tegen. Jelle en ik vermaakten ons kostelijk met het bestuderen van de laag overvliegende vliegtuigen. Uiteindelijk waren we om 15.30 uur op de plaats van bestemming, een half uur later dan gepland.

We hezen de boten van het dak, laadden de benodigde spullen uit de auto en maakten heel creatief van het autoportier een omkleedhokje. Jelle had overigens zijn bodyboard meegenomen en dook met dat onding als eerste het water in. Er waren mooie golven, lekker weer en... warm water! Het moest maar eens gebeuren en dus gingen Peter Okker, René en Jelle in de boten. Op pad, de golven bedwingen. Toen deze drie net in het water lagen, kwamen Michiel en Sarah aan getuft. Er werd niet echt met zijn allen tegelijk gewisseld, maar het liep meer aan één stuk door.

Toen was het eindelijk zover: ik kon eindelijk de golven bedwingen in een kano. Lang had ik hier naar uitgekeken; ik was zo blij en ik vond het zo leuk... dat ik na vijf minuten omsloeg. Bij het strand in een ondiep stuk omver gekukeld door een veel te kleine golf. Wat balen zeg, maar ik was gelukkig niet de enige die omgeslagen was: Hedy was tegelijk met mij omgeslagen maar dan een kleine 20 meter verder in zee. Tijdens het varen vond ik het geweldig om tegen de golven in te gaan, maar dat gedoe met die lage steun in de golven vond ik maar niks. Er ging in die twee uur die volgden nog ruim zes keer een Kanoleuter de vissen van wel heel dichtbij bekijken. Na afloop (en tussendoor) ging ik bunkeren: twee bekers soep, een boterham, 'Ooooo, die twee koeken kunnen er ook wel bij' en tot mijn grote verassing gingen we nog ff eten in het strandpaviljoen. Toen wij de bestelling hadden doorgegeven, veranderden wij de naam even van Kanoleuters in Kanokleuters. We hadden namelijk allemaal een kindermenu genomen, want dat was het enige fatsoenlijke wat er te eten was. We kregen ook een placemat met een strandzicht en zee, die mijns inziens niet compleet was. Ik tekende er een kanoër bij en een peddel in het zand met een vlag van Kanoleu”t” er aan.

Er werd ook nog een voorstel gedaan door Peter (Weekenstroo) om twee keer per jaar dit te doen en daar ben ik een voorstander van. Het was zeker een geslaagde dag en ik kijk uit naar de volgende keer.

Terug naar het overzicht van alle verhalen