logo Kanoleu't

Verhalen

30 juni 2002:

Zeekanovaren op de Dollard.

Verslag van Peter Bijl.

De Dollardhaven

De avond voor ons vertrek zag ik al op de teletekstpagina dat het een spannend weekend zou worden. Weersvoorspelling: aanhoudende regen en op zee windkracht 6 tot 7 van uit het noord-westen. René, Hedy en ik hadden besloten om vrijdag al naar Wirdum te gaan, zodat we zaterdag rustig konden starten.

Vrijdag op 29 juni om drie uur vertrek van huis, via Assen naar het kanocentrum Wirdumerklap te Wirdum (Groningen). Bij Assen lag bijna een soort rookgordijn over de snelweg vanwege de barbecues van TT-lieden. 's Avonds een proefvaart met de gehuurde zeekano gemaakt in de vaart naast het campingterrein. Rond acht uur kwamen Michiel en Sara ook aan. Vlug tent opzetten en onze eigen barbeque aansteken. Totdat de nachtelijke twaalfuursklok ons zei dat we toch maar naar onze tenten moesten gaan. Tegenover ons zat een groep jongelui in een verblijfsgebouw en die vonden het leuk om rond vijf uur 's morgens zoveel lawaai te maken dat wij er wakker van werden. Hedy sprong uit de tent vandaan en ging alleen op de groep af, zeer moedig. Eerst met vriendelijke woorden, maar uit eindelijk met een grote vloek en een hard slaande deur werd het in eens stil. Om negen uur kregen we van Klaas Hofman (de instructeur) een zeer uitvoerige briefing in de kantine. De gehele tocht zou heen en terug 49 kilometer bedragen. Sara werd te kennen geven vanwege de zwaarte niet aan deze tocht deel te nemen. De groep was vrij groot, opgesplitst in twee groepen van 8 personen en een instructeur.

Om elf lagen we gereed in de haven van Termunterzijl. In twee groepen vaarden we de haven uit, Kanoleut als laatste. Zodra wij bij de uitgang van de strekdam kwamen, waren van de eerste groep al twee kano's omgeslagen, waarvan één kano door de wind over de strekdam was heen geslagen. Zo'n hekseketel was het daar. Noordwesten wind van zee en flinke stroming zorgden voor een hevige en korte glofslag. Met z'n allen met de voorstevens van de kano's in de wind en afwachten tot dat de twee gestrande kano's weer bemand waren. Dat duurde vrij lang. Uiteindelijk zijn we meer naar de kust afgezakt om in rustiger water terecht te komen. Eigenlijk zaten we in een natuurgebied. Vandaar hebben wij onze heentocht vervolgd met wind in de rug en met de stroming mee.

De boeien volgend surften we op de golven richting het zuiden. Het leek alsof de boeien ons voorbij vlogen, zo snel ging het. Onderweg hebben we geen regenbuien gehad, wel wind en zon. We konden vlak bij onze kano's een zeehond zien. Hij kwam even met zijn kopje boven water, rondkijkend en aanschouwde ons, om vervolgens weer gauw onder te duiken. We hadden toch al zo'n tweeëneenhalf uur gevaren tot onze pauzeplaats op de vaste wal. Hier werd door Klaas bekendgemaakt dat de terugreis met de groep niet werd gedaan. Enkele mensen binnen de groep waren te onervaren om de terugtocht, die volgens Klaas' waarneming nog steeds met windkracht 6 gepaard zou gaan, de haven monding binnen te varen. Wel gaf hij aan dat het met de ervaren mensen van de groep nog wel had gekund, maar hij wilde de groep niet opsplitsen. Vanaf onze pauzeplaats was het nog enkele kilometers varen naar het eindpunt. Daar aangekomen, snel inpakken en nog een lekkerbekje in Termunterzijl genuttigd.

Omdat we eerder dan gepland op de camping waren, besloten we om direct de tenten in te pakken en naar huis te gaan. Ter hoogte van Assen weer een rookgordijn en een zeer groot kampvuur bij de TT-lieden. Vervolgens strandden we in de file van de naar huiskerende TTers. Al met al een heerlijk uitgewaaid weekend.

Terug naar het overzicht van alle verhalen