kanoleut.nl

een kleine en gezellige groep enthousiaste Twentse kanoërs...

Verhalen

Feestdag op de Dinkel

Verslag van Ton Rotteveel

Eenmaal per jaar is het prijs. Dan wordt een definitief punt gezet en is de winter echt voorbij. Dan begint (nog wel erg pril) de zomer. En dat punt wordt door mij gemarkeerd met het bevaren van de Dinkel op de laatste dag van het winterseizoen: 31 maart. Ook dit jaar mocht ik mee. En omdat het heel mooi weer was kwamen we uit de onderafdeling Eefde van Kanoleut op volle sterkte: mijn persoontje, met warmte en zon minnende echtvriendin Maria, en onze vrienden Harry en Christien met zoon Hein en vriendin Reinette. En niet te vergeten de meest verwoede kano-enthousiasten van allemaal en niet bang om te zwemmen: Web-web en Blair. Zwartgevlekt, modderig, en duidelijk honds.

Na een uiterst vroege start reden we in het zonnetje naar de Lutte. Mijn zorgvuldige uitleg van de verschillen tussen zomer- en wintertijd hadden er helaas toe geleid dat Harry en consorten al om zeven uur zomertijd klaar stonden. Daar kwamen we met een voorsprong van 2,5 minuut als eerste aan. Net genoeg voor Harry om te vragen of ik me nog meer in de tijd had vergist. Gelukkig was de redding nabij. Binnen de kortste keren kwam het aloude busje van Jan-Peter met de nog veel oudere kanotrailer voorrijden en even later was het gezelschap compleet. Zelfs Ico was ongeveer op tijd aan het startpunt in gezelschap van een hyperactieve en zo juist begonnen stagiair met de fraaie naam van Roy. Op naar het startpunt, boten af, en familie uitgeladen en vervolgens auto's geparkeerd bij het eindpunt. En daarna heerlijk de rivier afdobberen onder de prettige gedachte dat we ons in de zestiger jaren toch niet voor niets hebben opgewonden over alle afbraak van de beken. De Dinkel is er, zoals hij er altijd was en naar ik hoop altijd zal zijn. Dat betekent ook elk jaar anders. Het hoge water had veel bomen laten vallen, en dat betekende kruipdoor sluipdoor met een kano onder de arm boven koud en snelstromend water. Heerlijk! Na een middagpauze met veel zon en lekkers en veel geoefen van Roy op de himalayastart verder naar het eindpunt. Een voortreffelijke tocht - ook voor de jongste deelnemer van wel drie. Maar daarvoor ben je ook de zoon van de voorzitter. Let op: die knaap gaat een glanzend natte kanocarrière tegemoet! En tot slot het diner in Eefde zoals dat bij alle mooie tochten hoort. Ik zal niet uitweiden, maar het was vurrukkulluk zoals de traditie in Eefde is! Volgend jaar weer!

Terug naar het overzicht van alle verhalen