logo Kanoleu't

Verhalen

17 Juni 2001:

Weer- (of geen weer-)ribben tocht

Verslag van Michiel Schriever.

Zondag 17 juni stond de Wiedentocht op de agenda van Kanoleu”t”. ’t Zal zijn geweest dat er veel vaderlijke Kanoleuters in ons midden zijn want er hadden zich slechts twee (niet-vaderlijke) Kanoleuters aangemeld en wel René en ondergetekende (Michiel S.). Twee Kanoleuters zijn het echter sneller eens dan een hele kliek Kanoleuters en daarom besloten we niet naar de Wieden te gaan maar naar de Weerribben. Ook de niet-positieve weersverwachtingen speelden vast mee bij het animo van deze tocht.

Al 'carpoolend' vertrokken we naar het noorden van de provincie. Van het slechte weer was nog nauwelijks sprake tot op het moment dat we de auto nabij Ossenzijl hadden geparkeerd: de eerst dikke druppen kwamen uit de hemel. Maar bikkels als wij zijn, deed ons dat natuurlijk niets; al moesten we ons noodgedwongen wel wat 'moed' indrinken. We zorgden er verder voor dat we niet al te veel kleding aan hadden zodat het ook niet nat kon worden. Nu moet ik zeggen dat de temperatuur heerlijk aangenaam was, dus de regen voelde aan alsof je onder de douche stond. René had een kaart van de omgeving maar, omdat het regende zijn we eerst begonnen met een vast uitgezette kanoroute van 14 kilometer te kanoën.

Het was alsof we ons in een andere wereld begaven: ontelbare kleine rietkreekjes, overal damp op het water, de rust - omdat er werkelijk niemand op het water was te bekennen vanwege de regen (of zou het toch de vaderdag zijn?), de vogels overal vandaan fluitend en af en toe een eend of meerkoetje verder het riet in duikend. Al genietend van de eerste zonnestralen die door de regenwolken te voorschijnkwamen en dobberend langs tig bloeiende waterlelies en gele plompen was dit een genot waarover ik kan zeggen dat ik blij was dat we slechts met ons tweeën waren!

Een zwanenfamilie, die kennelijk ook prijs stelde op de vaderdag, dook op uit een klein aftakkinkje en gewaarschuwd door papazwaan konden we er met moeite met een grote boog omheen kanoën. Wat kunnen deze papazwanen toch indrukwekkend groot zijn! Onze 14 kilometers zaten er eerder op dan we dachten (ja, ja, wellicht getrainde kanoleuters!). Na wat gegeten te hebben, - maar niet te lang, want je werd opgegeten door hele kleine vliegende monstertjes waarvan de gevolgen pas een dag later bekend werden besloten we nogmaals een stuk te kanoën. Vervolgens zochten we een terrasje op en dronken daar een biertje.

Het weer was ondertussen zomers geworden. Langzaam aan kwamen meer mensen met voornamelijk fluisterbootjes en Canadese kano’s, die kennelijk wel een lesje Canadeesvaren van Jan Peter en Johan konden gebruiken. Weer kwamen we de zwanenfamilie tegen en ditmaal konden we niet om hen heen. Om ze niet te veel tot last te zijn, kozen wij een andere route en belandden uiteindelijk bij het terras! (Gôh!) Na wat bier, een eenvoudige maaltijd en een ijsje zijn we weer in de kano gestapt. We moesten ons redelijk haasten, omdat de lucht wederom donkerder en donkerder werd.

Het was een fantastische en gezellige dag kanoën. Nog steeds begrijp ik niet waarom er zo weinig mensen meewilden, maar zoals reeds eerder opgemerkt kwam dat de rust zeker ten goede!

Terug naar het overzicht van alle verhalen