kanoleut.nl

een kleine en gezellige groep enthousiaste Twentse kanoërs...

Verhalen

Op de woelige baren van de Waddenzee

Verslag van Hedy Hempe.

Terwijl ik de blauwe plekken op m’n benen bestudeer, na een avondje volleyballen met de collega’s van René, ontdekt Klaas Hofman met zichtbaar genoegen de blauwe plekken in de lucht. Michiel S., René en ik zitten op de veranda van een trekkershut op het kampeerterreintje van Klaas Hofman, een bekende Nederlandse zeekanoër die vanuit Wirdum allerlei zeekanotochten op de Waddenzee maar ook voor de kust van Zuid-Portugal organiseert en begeleidt. Het is zaterdagavond 30 juni en voordat we morgen aan een tochtje per zeekano van Lauwersoog naar Schiermonnikoog peddelen, moet Michiel S. eerst nog even een zeekano ‘passen’.

De multifunctionele plastic wasmand van Michiel S. wordt om 19.00 uur eindelijk verplaatst van de rijdende bloembak, oftewel René’s Volvo, naar één van de trekkershutjes van camping Wirdummer Klap. Wie vaker met Kanoleu”t” op pad gaat, weet dat Michiel Schriever zijn hele hebben en houwen per plastic wasmand vervoert. Handig, hoeft-ie thuis alleen de lege bierblikjes en broodtrommel eruit te vissen en de was zit al in de wasmand. Speciaal voor deze gelegenheid heeft hij de functie van de wasmand uitgebouwd met een koelgedeelte, een koeltas. Deze koeltas blijkt een paar niet al te koude blikjes bier te bevatten die hij gastvrij aan ons probeert te slijten. Het komt uit een goed hart, maar onze blikjes bier zijn gelukkig echt koel. We stappen om 19.30 uur in de auto en rijden richting Delfzijl. Daar willen we wat gaan eten. Op de één of andere manier kunnen we de oude binnenstad van Delfzijl niet vinden. Dan maar een stukje terug naar Appingendam. Daar vindt de twintigste Nacht van Appingendam plaats, wat dat ook moge zijn. Het verkeer werd weliswaar door de politie geregeld, maar met twee zeekano’s op het dak besluiten we binnen te dringen onder valse voorwendselen: Michiel is kanostuntman met artiestennaam Ievel Schrievel en moet vanavond optreden. Een hoop hersenwerk voor niets, want het hardloopevenement is inmiddels afgelopen. Terwijl de dranghekken worden opgeladen, vinden we een gezellig restaurant midden in het oude centrumpje. Halverwege ons geschrans worden we opgeschrikt door het rinkelende geluid van René’s mobiele telefoon. Het blijkt Peter Okker te zijn. Hij is samen met pa in Wirdum gearriveerd.

In de gezellige kantine van de Wirdummer Klap treffen we Jan-Peter en Peter met een biertje aan. Klaas en twee instructeurs zitten aan de neut. Er worden stoere verhalen uitgewisseld. Maar de leukste verhalen ontstaan spontaan als we met z’n vijven voor de trekkershut onze onderkoelde biertjes en kruidenbitter drinken. Ja, het dreigt weer één van die beroemde Kanoleut-avonden te worden met veel vunzige praat en vieze scheten. Maar ook serieuze thema’s komen aan bod. Peter en ik willen ergens in september een Kanoleut-barbeque zonder kanotocht vooraf. Ik stel voor dat we voor die gelegenheid ook een Kanoleut-lied bedenken. De fantasie van Peter begint gelijk te borrelen, maar er borrelt meer… De borrelglaasjes borrelen en zo ook enkele darmen. Gezellig. Met z’n vieren in een trekkershut. Jan-Peter slaapt in z’n busje.
Een trekkershut is een plek die onderdak biedt aan vier personen. Maar een trekkershut biedt ook onderdak aan stof- en huismijt die zich vooral heerlijk thuisvoelt in matrassen. René moet al niesen en Schriever lopen de rillingen over de rug alleen al bij de gedachte. Ik zeg dat-ie zich niet zo moet aanstellen. Hij mag blij mag zijn dat-ie eindelijk eens met een ‘meid’ in bed ligt. Echte Kanoleut-humor die ik, als één van de weinige kanovarende vrouwen binnen Kanoleu”t”, al behoorlijk onder de knie begin te krijgen. Maar we moeten nu echt gaan slapen, want morgen is het vroeg dag. Het is de bedoeling dat we om 9.00 uur in de kano zitten in de haven van Lauwersoog.

Zondag 1 juli. Een prachtige dag met veel zon en een paar wolkjes. Michiel Rotteveel staat bij de haven van Lauwersoog al op ons te wachten. We nemen nu met zes man sterk deel aan de waddentocht. Zo’n dertig mensen laden kano’s af, trekken neopreenpakken aan en uit, stoppen thermosflessen, broodtrommels en fruit in waterdichte zakken. Na een korte instructie van Klaas Hofman verdeelt hij de deelnemers over drie groepen. Wij behoren tot de eerste groep die gaat vertrekken. De eerste minuten zijn wat onwennig vooral wanneer we buiten de beschutting van de dijk komen. Het golft best aardig. Maar wat is dit geweldig. René en ik hebben al eens met de kano op zee gezeten. Een cursus van een week bij het Zeekanocentrum op Texel. Alleen toen had de wind windkracht 7 tot 8 en het regende veel. Dit is beter: windkracht 4 tot 5 en veel zon. Nog even en we bereiken de haven van Schiermonnikoog. Het is half elf en de vaargeul met de staken, houten takken die de vaargeul markeren, is bereikt. Het water is al zover gezakt dat je de vaargeul wel moet aanhouden wil je een beetje opschieten. Tenzij je van baggeren houdt… In de haven tilt iedereen z’n boot op de kant en verlost zich van het broeierige neopreen. De laatste groep van Klaas Hofman laat de kano’s achter op de zandplaat een stuk voor de haven. Zij gaan later nog even naar Engelsmanplaat richting Ameland. Na de verwerking van boterhammen, soepjes en, zoals te doen gebruikelijk, het suikerbrood gaan we richting het enige dorp van het eiland. Jan-Peter, een soort ereburger van Schiermonnikoog, gaat even op bezoek bij een kennis. De rest besluit een gecombineerde duin-strandwandeling te maken. Uiterlijk om 15.00 uur weer terug bij de haven.

Wat een heerlijke dag. Vrolijk lopend door de smalle duinpaadjes van Schiermonnikoog belanden wij, volgens onze gids Peter, op één van de grootste stranden van Europa. Peter is slechts 20, 30 maar misschien ook wel 40 keer op Schiermonnikoog geweest. Dat krijg je als je vader ereburger van Schiermonnikoog is. Maar goed, de zon brandt goed op ons vel. Iedereen zal morgen kunnen zien dat we onze vrije tijd goed hebben besteed. En dat is goed voor het kanovaarders-image. Schiermonnikoog is onder deze weersomstandigheden een waar paradijs. We worden overvallen door het vakantiegevoel. Michiel S. overweegt zelfs zijn collega en chef Michiel R. maar direct even te melden dat hij maandag toch niet komt werken... In sommige gevallen kan het handig zijn als je baas in de buurt is.

Het is tijd om terug te gaan naar Lauwersoog. Het tij is gekeerd, maar het water staat nog behoorlijk laag. We ontkomen niet aan honderd meter wadlopen. Dat is eigenlijk ook wel leuk. Op een zandplaat wachten we op de groep van Klaas Hofman voor een kleine pauze. Vanwege de wind uit het noord-westen hebben we nu wind in de rug als we in de grote vaargeul zitten. Dat is mooi, want dan gaat het lekker hard bij het surfen op de golven. Vaart maken en zodra je de golf onder je voelt naar achteren hangen. Dan ga je als een speer. Wel oppassen dat je recht op de golf blijft zitten. Het eindpunt is in zicht en de gekke Kanoleuters springen spontaan nog even in zee en willen wel eens zien of Klaas Hofman de techniek van de hoge steun bezit. Maar we krijgen hem niet te pakken. Gelukkig kan hij onze humor wel waarderen en onze prestaties zijn hem ook niet tegen gevallen.

Wat ons betreft: tot volgend jaar!

Terug naar het overzicht van alle verhalen