logo Kanoleu't

Verhalen

30 september 2001: De 24ste Veluwerally:

'Op de grote, stille IJssel vaart een houten Canadees'

Verslag van Hedy Hempe.

De 24ste Veluwerally op zondag 30 september was de eerste, echte tocht die de zelfgebouwde tienpersoons canadees van Jan-Peter heeft gemaakt. Ongetwijfeld zullen Kanoleut-leden zich nu voor het hoofd slaan, omdat ze geen aanspraak hebben gemaakt op een plaats in de prachtige houten canadees. Nette Kanoleuters onder ons zullen achter, na het lezen van dit verhaal, opgelucht ademhalen dat de vooravond van deze Veluwerally aan hen is voorbijgegaan.

Je moet er van houden, van die onvervalste, ongedwongen Kanoleut-avonden. Maar, eenmaal gewend, dan kijk je alweer uit naar zo'n gezellige avond. Zo ook Peter Okker. Al weken van te voren sprak hij over 'dan gaan we lekker tanken'. En daarmee bedoelde hij niet datgene wat je bij een benzinetankstation doet. De vierdehands indianentent van Jan-Peter stond nog niet eens of Peter informeerde al hoeveel drank René en ik bij ons hadden. Later bleek dat we in het bezit waren van een aardige hoeveelheid bier, wijn en kruidenbitter dat die avond tot op den laatste druppel verdween als sneeuw voor de zon.

Net voor het donker had iedereen z'n tentje weten op te zetten. Jan-Peter had de gasbarbecue al in de tipi geïnstalleerd. Toen iedereen met een verzameling bordjes, bestek en etenswaren bij de indianentent arriveerde, kwamen ook de anderen achter het schokkende nieuws dat Michiel Schriever dit keer z'n plastic wasmand niet had meegenomen. We konden en wilden het eerst niet geloven, maar zijn nieuwbakken, Belgische vriendin Sarah heeft ons ervan verzekerd dat het toch echt waar was. Aangezien we emotioneel waren aangedaan, konden we wel een biertje gebruiken. Terwijl René een paar zakken patat ophaalde, deelde Hermiene de eerste bekers tomatensoep uit. Jan-Peter gooide de worstjes op de barbecue en het feest kon beginnen... Het was allemaal reuze lekker en gezellig. De koeltas en -elementen bewezen hun trouwe dienst. De biertjes en worstjes vlogen er door. Uiteindelijk werd het dan toch echt tijd voor de, naar kattenvoer ruikende en smakende, kip-vis-rundschnitzels. Gelukkig hadden we kruidenbitter bij ons. En ook nog chips. Natuurlijk deed ik volop mee. Eigenlijk niet goed voor iemand met een spastische darm, want na verloop van tijd begint zich hoe dan ook het onvermijdelijke biogas te vormen. Het maakte ook niet veel uit dat ik bij de ingang van de tent zat.

Langzaam maar zeker werden de bodems van de flessen en bekers zichtbaar. Hermiene besloot haar tentje in te duiken. Uit Michiel Schriever kwamen ook niet meer al te zinnige woorden. Z'n wijsheid zat inmiddels ook al in een lege fles Berenburger. Op een gegeven moment kon ik het niet langer aanzien en heb ik hem aan een been de tipi uitgetrokken. De miezerende regen gaf hem de laatste, broodnodige verfrissing waardoor hij nog net even naar het toilet kon. Rond middernacht heb ik toen vanuit m'n slaapzakje nog voor iedereen op de camping luidkeels een slaapliedje gezongen: 'Op de grote, stille IJssel vaart een houten Canadees'. Zo ben ik wel. We waren gelukkig niet de enigen op de camping die er een gezellige nacht van hadden gemaakt.

Peter Okker heeft het niet makkelijk!

De volgende dag om 7.00 uur... Juist, da's effe wennen na zo'n gezellige avond. Volgens Peter konden we wel weer naar huis, het leukste deel van de Veluwerally hadden we toch al gehad. Nee, jongetje, ga jij je tandjes maar eens poetsen en pak die tent maar eens rap in. Michiel Schriever had ook enige moeite om tot de dagelijkse orde over te gaan. Dat lag niet aan het gemis van z'n wasmandcombinatie of aan de aanwezigheid van z'n zelf meegebrachte, Belgische 'huismijt', maar eerder aan het geringe percentage bloed in z'n alcohol. Om 8.00 uur propte hij z'n rotzooi in een plastic zak en had hij niet eens in de gaten dat we z'n tent al hadden ingepakt. Paul Dost en Johan Wesselink waren keurig op tijd en konden mooi meehelpen met het inpakken van de tipi, het verdelen van de zwemvesten en het inladen van de tienpersoons Canadees.

Vol trots duwden we het enorme houten schip, compleet met Kanoleut-logo, op luchtbandjes naar het strandje van recreatiepark De Rhederlaag. De complimentjes voor Jan-Peters mooie houten Canadees waren niet van de lucht. Complimentjes zijn leuk en aardig, maar daarmee waren we nog niet in Deventer. Het startsein voor de 50 kilometer was al twintig minuten geleden gegeven toen we met z'n tienen in de boot zaten. Dus, werd het tijd de handjes eens flink te laten wapperen. Het probleem dat zich vervolgens voordeed, heet 'synchronisatie'. De handjes dienen namelijk op hetzelfde tijdstip en op dezelfde manier de peddel te laten bewegen. Johan zat voorin en peddelde rechts. Hij heeft een pittige slag die hoort bij de Canadese knikpeddels en marathons. Eenmaal gewend, moet ik zeggen, ging het best lekker.

Het begon toch op te vallen dat Peter zo verdacht stil was. Hij zag nog bleker dan gewoonlijk. 't Leek erop dat hij last had van een PAS (Post Alcoholisch Syndroom). We zaten goed en wel op de IJssel of hij kwam al met het verzoek of hij mocht uitstappen. Nee, vriend, wie tanken kan, heeft brandstof en wie brandstof heeft, zal varen. Of-ie dan even mocht uitstappen voor een grote boodschap. Daar hadden we natuurlijk niets op tegen, want onnodige ballast moet je niet meezeulen. Gewapend met toiletpapier verschanste hij zich achter een dikke wilg. Binnen de kortste keren stond een tiental koeien geïnteresseerd naar Peter te koekeloeren. Na de tweede grote boodschap waren Peters darmen zo goed als leeg. Nu volgde de maaginhoud. Sarah en René mengden de brei zonder morren door het IJsselwater. Peter deed zelfs een paar slagen, maar dat scheelde volgens René 'een slok op een hele borrelfles'.

De tienpersoons Canadees daarentegen leek nergens last van te hebben en trotseerde hekgolven alsof het niets was. De wendbaarheid was zo uitmuntend dat de boot op elke stroming bij de kribben van de IJssel reageerde. Jan-Peter moest stevig aan het roer hangen. Conclusie: meer kiel en eventueel twee 'zijkieltjes'. Maar ondanks alles bereikte we rond 12.00 uur Zutphen. Na een pauze van een half uur hebben we de laatste loodjes van 15 kilometer tot Deventer bedwongen in een mooie tijd van anderhalf uur. Het was 14.00 uur toen iedereen z'n medaille in ontvangst nam. Ik ben benieuwd of er volgend jaar Kanoleuters zijn die de finishtijd van 14.00 uur kunnen verbreken...

Terug naar het overzicht van alle verhalen